80. "Sosnowe dziedzictwo" – Maria Ulatowska


Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Data wydania: 2011r
Oprawa: miękka
Ilość stron: 294
ISBN: 978-83-7648-623-9

Zachęcona wieloma pozytywnymi recenzjami dotyczącymi książki „Sosnowe dziedzictwo” autorstwa pani Marii Ulatowskiej, postanowiłam w końcu sięgnąć po ten tytuł. Stało się to możliwe za sprawą akcji „Włóczykijka”, dzięki której w moje ręce trafiła wspomniana książka oraz dodatkowo jej kontynuacja „Pensjonat Sosnówka”. Przyznam szczerze, że dotąd nie interesowałam się twórczością pani Ulatowskiej. Dopiero w momencie otrzymania książek poszukałam informacji na jej temat, żeby mieć ogólne pojęcie o niej jako o osobie, a nie tylko nazwisku na okładce. Autorka specjalizuje się w prawie dewizowym, jednak czyta od zawsze. Kiedy przeszła na emeryturę, postanowiła zrealizować swoje największe marzenie – napisać i wydać książkę. Do tej pory wydano cztery jej powieści – o dwóch wspomniałam powyżej, a kolejne tytuły to „Domek nad morzem” oraz „Przypadki pani Eustaszyny”.

Anna Towiańska pewnego dnia zjawia się w kancelarii adwokackiej mecenasa Antoniego Witkowskiego. Młoda kobieta odziedziczyła stary dworek na Kujawach w miejscowości Towiany, zwany przez miejscowych Sosnówką ze względu na otaczający go las. To majątek rodzinny – spadek po jej matce, która nawet nie miała pojęcia o jego istnieniu. Na miejscu Anna zauważa, że dworek jest bardzo okazały, niestety wymaga generalnego remontu. Kobieta postanawia zostać na dłużej w Towianach i przywrócić Sosnówkę do dawnej świetności. Poznaje okolicznych mieszkańców, a także przygarnia psa, którego znalazła niedaleko dworku. Z czasem zaprzyjaźnia się z miejscowymi i postanawia zostać w Towianach na dłużej. Jak ułoży jej się nowe życie w Sosnówce? Czy znajomość z przystojnym weterynarzem – Grzegorzem – ma szansę przerodzić się w coś więcej, niż tylko przyjaźń?

„… z drzewa, lecz podmurowany.
Świeciły się z daleka pobielane ściany,
tym bielsze… Że odbite od ciemnej zieleni.” [s.14]
Sięgnęłam po książkę zachęcona uprzednio przeczytanymi recenzjami innych blogerów na jej temat. Spodobało mi się to, co wówczas przeczytałam o tej książce. Kiedy usiadłam do lektury, byłam pełna nadziei, że oto mam przed sobą książkę, przy której miło spędzę czas, która mnie zrelaksuje. Rozpoczęłam czytać… Początkowo powieść zainteresowała mnie i z chęcią przewracałam kolejne kartki. Śledziłam historię rodziny Anny Towiańskiej w czasach drugiej wojny światowej oraz samej bohaterki w czasach współczesnych. Jednak im dalej w las, tym było gorzej. O ile historia rodziny Anny potrafiła przykuć moją uwagę, tak przygody teraźniejszej Anny irytowały i denerwowały mnie na każdym kroku. Nierealne miasteczko z mieszkańcami, którzy są nad wyraz przyjaźni i uczynni. Wszechobecna cukierkowatość. Nie dałam rady, dotarłam do zaledwie setnej strony i rzuciłam książką w kąt. Być może to nie był odpowiedni okres na czytanie tego typu książki. Zupełnie mi nie podeszła, a do lektury zmuszać się nie lubię.
Dlatego z całym szacunkiem dla autorki książki – „Sosnowe dziedzictwo” zupełnie nie przypadło mi do gustu i nie zamierzam w żadnym razie sięgać po kontynuację tej historii. Jeśli ktoś zamierza to zrobić – proszę bardzo, nikomu niczego nie narzucam, ale swoje napisać musiałam.
Moja ocena: 1/6
Książkę czytałam dzięki akcji

0Shares
Powrót do góry